het ultieme avontuur in mali

13 november 2015

E ! N’terike, n’mako b’i la. N’man kene.

Oh, beste vriend, ik heb je hulp nodig. ik ben ziek.

Ja beste lezers, dit wordt een heel bijzondere aflevering van mijn blog.

Deze week hebben wij een Field Forum , een soort conferentie in een hotel in Ségou. Wij slapen en ontbijten thuis maar verder zijn we de hele dag in het hotel. Er zijn tal van bijeenkomsten en lezingen en de teams uit Ségou,Bamako,Koutiala en zelfs Burkina Faso zijn aanwezig. Heel interessant en leerzaam.

Het begon allemaal maandag aan het eind van de middag. Na de openingsbijeenkomst werd er in het restaurant(heerlijk) gegeten.

Na het eten liepen we terug naar de auto en vlak bij de auto struikelde ik over een traptrede en kwam met een enorme smak met mijn elleboog op een betonblok terecht. Dat voelde , op zijn zachts gezegd niet goed. Toch had ik nog wel goede hoop dat ik er met een dikke arm en een blauwe plek vanaf zou komen. Maar in de loop van  de avond werd de pijn steeds erger en ’s nachts heb ik van de pijn geen oog dicht kunnen doen. Toen we de volgende ochtend weer in het hotel kwamen was ik meteen in goede handen. Een van de teamleden is een arts en een ander een verpleegster. Ik werd door hen meegenomen naar het ziekenhuis in Ségou.

Op naar de ruimte waar ik kon worden ingeschrevenIMG_20151110_091900Toen dat was gebeurd, na betaling van 1250 cfa (1.75 €) konden we verder lopen door allerlei donkere gangen, over een binnenplaats waar Malinese vrouwen op vuurtjes eten aan het koken waren voor familieleden die in het ziekenhuis lagen en tenslotte kwamen we aan bij de afdeling Traumatologie die echter in het geheel niets lijkt op wat in Nederland een afdeling traumatologie is. Daar zegen Leah, de verpleegster, Wayne de arts ,Lies , de zus van Roos die ook mee was en ik neer op houten bankjes waar we ruim twee uur hebben zitten wachten. We werden steeds meliger.IMG_20151110_093138Op een gegeven moment stelde ik Wayne voor om maar ergens een  nieuwe arm te gaan kopen. Nou dat vond hij eigenlijk niet niet zo’n goed idee omdat ik anders voortaan met een zwarte en een witte arm door het leven zou moeten……….Zien jullie het al voor je. Toch maar niet gedaan, ik zou dan zo erg opvallen…….

Na meer dan twee uur konden we bij de dokter naar binnen. Een vrij jonge man. Na mijn arm onderzocht te hebben stuurde hij ons naar de rontgen afdeling ( 1 klein kamertje) om foto’s te laten maken. Daar hoefden we maar een kwartier te wachten. Hoera…..

Na betaling van 10.000cfa (15€) werden de foto’s genomen.IMG_4060Wij weer met de foto’s naar de dokter maar eerst hebben Wayne en ik de foto’s goed bekeken. Wayne zag een breuk in mijn spaakbeen/ellepijp ( ik weet niet meer hoe dat bot heet. Het is het dunste bot in de onderarm) vlak bij mijn elleboog gewricht. Toen de dokter de foto’s zag kwam hij onmiddellijk tot dezelfde conclusie. Een groot geluk was dat de botten niet waren verschoven. Er moest dus gegipst worden. Zoals alles hier gaat ook dat anders. We kregen van de dokter een boodschappenlijstje mee om de gipszwachtels en andereIMG_4055 benodigdheden in de apotheek van het ziekenhuis te gaan kopen……..

Helaas was 1 artikel uitverkocht(!!!!!) dus wij naar een gewone apotheek om de rest te verzamelen. De volgende ochtend kon er pas gegipst worden. Dus na een tweede penibele nacht zaten Roos, Leah en ik om 8 uur voor de deur van de dokter.   IMG_20151111_080927

 

het gipsen kan beginnen. IMG_20151111_090046 IMG_20151111_090239 IMG_20151111_090449 IMG_20151111_090728 IMG_20151111_090728_1 IMG_20151111_090919 IMG_20151111_091003  IMG_20151111_091758Ja en daar zit ik dan met een gips arm in een draagband.

Na het gipsavontuur…terug naar het hotel. Op het menu stond o.a. kippenbout. Nou, een kippenbout ontleden met één hand, dat lukt dus niet. Maar ik had mijn persoonlijke ‘kip-ontleedster’ Gabi, een schat van een Duitse zendelinge.

Op de foto’s hieronder is Gabi bezig mijn kip te ontleden.IMG_20151110_185514IMG_20151110_185506Men bood zelfs aan me te voeren……….maar dat vriendelijke aanbod heb ik maar afgeslagen.

Ondanks mijn gebroken armpje heb ik nog steeds veel plezier in mijn verblijf hier. Kijk mij maar tijdens een boottocht op de Niger. ( helaas wéér geen nijlpaarden gezien. Balen!!!)IMG_4040IMG_4038Wel beste mensen, dit was een hele bevalling. Een blogaflevering maken met maar één hand. Maar……………..het is gelukt.

Ka su here caya.  Mogen jullie een goede nacht hebben

Elizabeth Diabaté

2 gedachten over “het ultieme avontuur in mali”

  1. Ik kan een beetje invoelen hoe het een en ander gegaan is. Ik heb een keer 2 tenen gebroken gehad op 2 plaatsen ( dus 4 breuken ) in het zuidelijkste puntje van Italië. Daar hoefde het röntgenapparaat nog net niet aangeslingerd geworden 🙂
    Wel balen dat het net je linkerarm is. Toen ik een keer mijn rechterarm voor 6 weken in het gips had leerde ik redelik snel veel met links te doen. Afwassen kan ik zelfs nu alleen nog maar met links !

    Veel sterkte , hopelijk gaat het niet teveel jeuken met die hitte.

    Groetjes
    Ada

  2. Balen oma, hopen dat het gips er snel af kan.
    Ik ben nu wel benieuwd hoe lang u er over hebt gedaan om deze blog te schrijven haha.

    Ronald

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *